ब्ल्यू फिल्म - 2

एवढा मोठा भावी हिरो आपल्या स्टुडिओमध्ये आला म्हणून माझे स्वागत होईल अशी अपे़आ होती माझी. पण तिथल्या चौकीदाराने मला गेटवरच रोखले. खूप विनवणी करूनही काही उपयोग झाला नाही. दिवसभर थाम्बून निराश होऊन मी व्हीटी स्टेशनवर परत आलो. प्रवाशाम्च्या गर्दीत जागा मिळेल तिथे अम्ग टाकले अन झोपलो. नम्तर ते रोजचेच झाले. वडापाव खाऊन मी रोज आरकेमध्ये किम्वा इतर स्टुडिओमध्ये जायचो. अन दिवसभर काम मिळण्याच्या आशेने तिथे घोटाळत रहायचो. रात्री व्हीटीचा प्ल~म्टफा~म्रंअ हेच माझे घर. हळूहळू मी निराश होऊ लागलो. हिरोचे नाही तर व्हिलनचे, निदान व्हिलनच्या चमच्याचे तरी काम मिळेल एखाद्या फिल्ममध्ये, अशी आशा वाटायची. पण काम मिळाले नाही. जवळचे पैसे सम्पत आले होते. वडापाव खाण्याइतके देखील पैसे शिल्लक नव्हते. आता काय करावे याची विवम्चना असताना मला व्हीटीजवळ एका हा~म्टेलमध्ये ’कामाला पो~र्या पाहिजे’ अशी पाटी दिसली.


सारी स्वप्ने विसरून मी त्या हा~म्टेलात गेलो. कपबशा विसळणे अन भाम्डी घासण्याच्या कामापासून सुरूवात केली. नम्तर वेटरचे काम दिले मालकाने. दोन वेळ कसेही का होईना पण जेवायला मिळत होते. शिवाय ग्राहकाम्नी प्लेटमध्ये सोडून दिलेले चवदार पदार्थ मिळायचे. आधी कुणाचे उष्टे खाल्ले नव्हते. त्यामुळे लाज वाटायची. पण नम्तर ते अम्गी रुळले. रात्री तिथेच झोपायची सोय होती. कधी स्वप्नात खोताम्ची सानिया यायची. मी बोलवत नव्हतो तिला. हिरो बनायला निघालेला मी वेटर होऊन इथे ओल्या फरशीवर झोपत होतो. मला माझी स्वत:चीच लाज वाटत होती, तिला बोलवून काय करणार? पण तीच यायची माझ्या स्वप्नात. मी मोठा प्रसिद्ध हिरो झालो आहे. आंहा दोघाम्वर स्पा~म्टलाईट्स आहेत. क~मंएरा रोल होतोय, डायरेक्टर "अ~म्क्शन" असे ओरडतोय अन मग तिच्यासोबत माझा लव्हसीन सुरू होतोय असे काहीबाही दिसायचे स्वप्नात....

आता सहा वर्षे झाली असतील घर सोडून. घरची आठवण अशी फारशी येत नाही. वडील पोस्टात कारकुनी करायचे आणि सम्ध्याकाळी एका दुकानात हिशेब लिहायला जायचे. पगार पुरत नव्हता ना त्याम्चा. त्याचे मुख्य कारण म्हणजे आमची सावत्र आई! आमची म्हणजे माझी अन अम्जूची. अम्जूचा जन्म झाला अन त्यातच आमची आई गेली. बाबाम्नी दुसरे लग्न केले ते अम्जूचा साम्भाळ करायला कुणी हवे म्हणून. मी तेव्हा असेन सात वर्षाम्चा. तसा सावत्र आईचा फारसा त्रास नव्हता आंहाला. पण तिच्या नट्ट्यापट्ट्यात बाबाम्च्या पगाराचा बराचसा भाग खर्च व्हायचा. त्यामुळे माझ्या वडलाम्ना डबल नोकरी करावी लागायची.

आईचा (म्हणजे सावत्र आईचा) त्रास नसला तरी ती माझी सावत्र आई आहे हा विचार मनात असल्यामुळे की काय, पण मला तिचा लळा वगैरे कधीच नव्हता. जेवढ्यास तेवढे सम्बम्ध होते आमचे. अम्जू मात्र गोड छोकरी. तिला हीच एक आई माहिती होती. बाबाम्चम ल़ घरी फारसम नसायचम आणि आई शेजार पाजारच्या बायकाम्ना घरी बोलावून त्याम्च्याशी चकाट्या पिटण्यात मशगुल. त्यामुळे आंही दोघे बहीण भाऊ एकमेकाम्च्या जास्त जवळ होतो. आतासुद्धा मला घरापे़आ अम्जूचीच आठवण येते, आलीच तर. मी घरून पळून आलो तेव्हा सातवीत होती अम्जू. अभ्यासात माझ्यापे़आ बरीच हुशार. शिवाय घरकामात आईला मदत करण्यात सदैव तत्पर.

मुम्बईला पळून आल्यानम्तर सुरुवातीला अम्जूची आठवण जास्त यायची. खोताम्च्या सानियाची यायची त्यापे़आही जास्त. पण माझा मार्ग मीच वेगळा निवडला होता. मी कुठे आहे हे घरी कळवणे मला बरे वाटले नाही. सिनेमात हिरो बनलो असतो तर गावी जाऊन वाजत गाजत सर्वाम्ना साम्गितलम असतम अन सोबत घेऊन आलो असतो. करणारच होतो मी तसम. पण स्साला चान्सच मिळाला नाही. नम्तर वेटरचे काम करताना स्वत:ची लाज वाटायची अन घरची आणि अम्जूची आठवण काढणे सोडूनच दिले. सानियाची आठवण आलीच तर रात्री त्या हा~म्टेलच्या ओलसर फरशीवर सतरम्जी अम्थरून झोपताना यायची. तिच्या रसरशीत ओठाम्त लम्ड घुसवायला मिळाला तर? अन मग बेसिनजवळ जाऊन हलवून शाम्त करायचे. सतरम्जीवर डाग पडला तर मालक ओरडेल ना!

रविवारी हा~म्टेलला सुटी असायची. तेव्हा मात्र मी कुठल्या ना कुठल्या फिल्म स्टुडिओमध्ये एक चक्कर टाकायचो. तोपर्यम्त मी हिरो होण्याचे स्वप्न जवळजवळ सोडून दिले होते. एक्स्ट्राचे काम मिळाले तरी पुरे, असे वाटायचे. पण सिनेमात काम करणा~र्या एक्स्ट्रा~म लोकाम्चीसुद्धा सम्घटना होती. त्यामुळे आमच्यासारख्या बाहेरच्या लोकाम्ना काम मिळणे अवघड होते. तरीही प्रयत्न करीत रहायचे.

एका रविवारी आरकेच्या गेटबाहेर माझ्यासारखेच काही तरूण जमले होते. त्यापैकी एकाने साम्गितले की फिल्मसिटीमध्ये कुठल्याशा टीव्ही सिरियलसाठी एका गर्दीच्या सीनचे शुटिम्ग सुरू आहे. लगेच सर्वजण तिकडे निघाले. लढाईचा सीन होता. त्यासाठी शेकडो तरूण हवे होते सैनिकाम्चे काम करायला. मलादेखील काम मिळाले. मेकप करताना अन सैनिकाचे कपडे घालताना मला वाटले की हरकत नाही. एक्स्ट्रा तर एक्स्ट्रा. अनेक थोर हिरो आधी एक्स्ट्रा~म होते. धर्मेम्द्र नाही झाला का एक्स्ट्रा पासून हिरो?

तर अशा रितीने त्या दिवशी मी एक्स्ट्रा झालो. काही दिवस त्या सिरियलचे शुटिम्ग सुरू होते तोपर्यम्त शम्भर रुपये रोज मिळायचे. सम्घटनेच्या मेम्बर्ससाठी जास्त रेट होता. ते काम सम्पल्यानम्तर मध्ये दोन तीन दिवस काम मिळाले नाही. सिरियलसाठी मला काम देणा~र्या माणसाची मनधरणी केली तेव्हा मात्र पुन्हा आठवड्यातून तीन-चार दिवस काम मिळू लागले. भला माणूस होता तो असे वाटले मला. हा~म्टेलातील नोकरी सोडलीच होती मी ह्या कामासाठी. पण नम्तर काम मिळेनासे झाले. थोड्या कामासाठी रोज तिथे जमणा~र्या तरुणाम्ची हाणामारी व्हायला लागली.

तशातच मी त्या कास्टिम्ग एजन्सीवाल्याशी भाम्डण केले. एक्स्ट्राचे काम देणारा तो माणूस होता मध्यमवयीन. पण तो समलिम्गी होता हे मला माहिती नव्हते. एकदा काम पूर्ण झाल्यानम्तर मी कपडे बदलवीत असताना तो चेम्जिम्ग रूममध्ये आला. रात्र बरीच झाली होती. शुटिम्गचे कपडे उतरवून मी चड्डीमध्ये होतो माझे कपडे घालण्याच्या तयारीत. मला जायची घाई होती. पण तो आला आणि माझ्या ढुम्गणावर थाप मारून म्हणाला, "ऐसे ही रहो. अच्छे लगते हो." मला विचित्र वाटली त्याची नजर. मी म्हणालो की मला दूर जायचे आहे, निघाले पाहिजे. आणि कपडे घालू लागलो. पण तो जवळ आला अन माझ्या चड्डीत हात घालून माझे ढुम्गण कुरवाळत म्हणाला, "चिकनी गाम्ड है तेरी साले. एकबार मारने दे ना. रोज काम मिलेगा." मला त्याचा स्पर्श सहन झाला नाही. काय वाट्टेल ते झाले तरी मला गाम्ड मारून घ्यायची नव्हती. त्याला धक्का देऊन मी कपडे उचलले अन पळालो. "देखता हूम तेरेकू कौन काम देता है" तो ओरडत होता.

बाहेर येऊन मी कपडे घातले अन व्हीटीला परत आलो. तो प्रसम्ग फिल्मसिटीमध्ये घडला होता. म्हणून दुसरे दिवशी तिथे न जाता मी आरके स्टुडिओमध्ये गेलो. पण त्या माणसाने सगळीकडे माझे नाव साम्गून ठेवले होते की काय माहीत नाही. मला कुठल्याच स्टुडिओमध्ये काम मिळाले नाही. आठवडाभरात जमलेले पैसे सम्पले. अयशस्वी होऊन घरी परत जाण्याची लाज वाटू लागली होती मला. काहीतरी करून दाखवायचे या जिद्दीने आलो होतो मी घरून पळून. भुकेल्या पोटी मी आरकेजवळ कामाच्या प्रती़एत उभा होतो. एका सिनियर एक्स्ट्रा अ~म्क्टरने बाम्द~र्याला मसाज पार्लर सुरू केले होते. माझी अवस्था बघून त्याला दया आली. माझे धडधाकट शरीर बघून तो म्हणाला की तुला मालीश करता येईल. करणार काय? गेलो त्याच्यासोबत. गुजराथी होता तो. जितेशभाई नाव त्याचे.

’लेडीज अ~म्न्ड जेन्ट्स ब्यूटी पार्लर’ अशी पाटी होती दुकानावर. पण लेडीज क्वचितच यायच्या. पुरुष ग्राहक मात्र नियमीत येत. तिथे मालीशचे काम करणारा त्या जितेशभाईचा भाचा होता. त्याने मला मालीश शिकवली. पुढल्या महिन्यात तो गावी गेला अन माझ्यावर मालीशची जबाबदारी आली. मी मन लावून काम करू लागलो. ग्राहकाम्च्या घामेजलेल्या कळकट शरीराला तेल लावून रगडणे अन दाबणे असे काम होते. मला आवडत नव्हते. तरी करावे लागत होते. फेशियल, कटिम्ग वगैरे करणारे दुसरे होते.

मालीशसाठी एक लहानशी केबीन बनवली होती. मी तिथे रुळलो. कोणती नस दाबली की ग्राहकाला चाम्गले वाटते हे शिकलो. काही नियमीत ग्राहक होते. त्याम्ना हवी तशी मालीश करायला शिकलो. एकदा एक काळा कुळकुळीत पन्नाशीचा माणूस आला. मालकाने मला त्याची ओळख करून दिली, "ये अय्यर साब है. फिल्म इम्डस्ट्रीमे है. प्रोडुसर है. जैसी कहेम्गे वैसी मालीश करना बेटे इनकी. खुश हो गये तो काम मिलेगा इनकी फिल्म मे. तेरी किस्मत चमक जायेगी." आणि त्या माणसाला जितेशभाई लाचारीने म्हणाला, "अपने बेटेजैसा है साब ये लडका. बहूत मेहनत करता है. फिल्मलाईनमे काम करने के वास्ते घरसे भागकर आया था."

"क्या नाम है तुंहारा?" अय्यर साहेब मला न्याहाळत म्हणाले. "जी राकेश" मी अदबीने उत्तर दिले. "कहाम का रहनेवाला है तू?" त्याम्च्या प्रश्नावर मी उत्तर दिले, "जी मै कोकणका रहनेवाला हूम." "मराठी येते काय रे तुला?" त्याम्च्या तोम्डून मराठी ऐकून मी दचकलो. मी होकार देताच अय्यर साहेब म्हणाले, "अरे या बम्बईमधी बीस सालापासून राहतो आहे मी. मराठी येतम मला. तसा मी मूळचा केरळचा. चल मालीश कर दे फर्स्ट क्लास." मी केबीनमध्ये घेऊन गेलो त्याम्ना.

मालीश करतेवेळी साधारणपणे ग्राहक सर्व कपडे काढून चड्डी तेवढी अम्गावर ठेवतात. एखादा ग्राहक चड्डीसुद्धा काढतो तेल लागू नये म्हणून. मग मी त्याच्या कम्बरेच्या भागावर टा~म्वेल ठेवून मालीश करायचो. पण अय्यर साहेबाम्नी चड्डीसहीत सर्व कपडे काढले अन टेबलावर उताणे पडले. मी टा~म्वेलची घडी करून त्याम्च्या कम्बरेवर ठेवू लागलो. पण मला अडवून ते म्हणाले, "रहने दे. त्याच्यामधी लाज कसली? एवढा सहा फुट वाढलास तू. शरमतोस काय माझे सामान बघायला? चल शुरू कर."